به وبلاگ نجومی خوش اومدی

كشف نوعي جديد و غير عادي از ساكنين منظومه شمسي

سه شنبه 26 شهریور 1387 / 16 سپتامبر 2008 ... منجمان نوعی جدید و غیرعادی از ساکنان منظومه شمسی را کشف کردند. یک سیاره کوچک با نام معین 2006 SQ372 درست دو بیلیون مایل از زمین فراتر است ، کمی نزدیکتر نسبت به سیاره ی نپتون !

[ نجوم و اخترفيزيك ]

منجمان يك نوع جديدغيرعادي از ساكنان منظومه شمسي را كشف كردند .

يك سياره كوچك با نام معين 2006 SQ372 درست دو بيليون مايل از زمين فراتر است ، كمي نزديكتر نسبت به سياره ي نپتون .

اما اين توده ي يخ و سنگ بنا به گفته ي تيمي از محققان نقشه برداري ديجيتالي آسمان اسلون (Sloan Digital Sky Survey (SDSS-II بخش برگشت سفر 22500 ساله را شروع مي كند كه آن را به فاصله ي 150 بيليون مايل ، تقريبا 1600 برابر فاصله زمين تا خورشيد مي رساند .

كشف اين شي قابل توجه در يك نشست بين المللي در شيكاگو با عنوان " نقشه برداري ديجيتالي آسمان اسلون : سياركها در كيهانشناسي " گزارش شده است مقاله اي كه شيوه ي كشف و مشخصات 2006 SQ372 را شرح مي دهد براي ارائه به نشريه ي اخترفيزيك آماده مي شود .

اندرو بكر منجم دانشگاه واشنگتن ، كه تيم اكتشاف را رهبري مي كند ، گفت مسير گردش سيارات بزرگ تقريبا دايره اي است اما مدار2006 SQ372 يك بيضي هست كه چهارمرتبه بزرگتر از پهناي آن هست.

تنها شي شناخته شده با يك مدار قابل مقايسه سدنا است ؛ يك سياره ي كوتوله دور شبه پلوتو كشف شده در 2003 ؛ اما مدار 2006 SQ372 آن را بيشتر از يك و نيم بار دورتر از خورشيد مي برد و دوره ي گردش آن تقريبا دوبار طولاني تر است .

بكر گفت شي جديد خيلي كوچكتر از سدنا است ، شايد سرتاسر 30-60 مايل به جاي تقريبا 1000 مايل . به طور اساسي اين شي يك ستاره دنباله دار است اما هرگز به اندازه كافي نزديك خورشيد نمي شود تا يك دنباله روشن كشيده از گاز تبخير شده و غبار ايجاد كند .

تيم بكر 2006 SQ372 را با كاربرد يك الگوريتم جستجوي كامپيوتري اختصاصي براي داده هاي گرفته شده براي يك هدف كاملا متفاوت ؛ پيدا كردن انفجار سوپرنوا بيليونها سال نوري دورتر براي اندازه گيري انبساط جهان ؛ پيدا كردند . نقشه برداري سوپرنوا SDSS-II ، همان نوار كشيده آسمان را ؛ ناحيه اي 1000 بار بزرگتر از ماه كامل در هر شب تاريك ؛ در پاييز 2006,2005 و 2007 بررسي كرد .

لين جونز از اعضاي تيم و همينطور از دانشگاه واشنگتن گفت:" اگر شما بتوانيد چيزهايي كه منفجر مي شوند را پيدا كنيد ، مي توانيد چيزهاي را كه حركت مي كنند نيز پيدا كنيد اما شما به ابزارهاي مختلف براي گشتن به دنبال آنها نياز داريد" .

جونز توضيح داد : تنها اشيايي كه به اندازه كافي براي تغيير موقعيت به طور قابل توجه از يك شب تا شب بعد نزديك هستند ، در منظومه شمسي ما قرار دارند.

SQ372 اول در يك مجموعه از عكسهاي گرفته شده بين 27 سپتامبر و 21 اكتبر 2006 پيدا شده است . سپس اندرو پاكت ، يكي از اعضاي تيم از دانشگاه انچوريج الاسكا ، مشاهدات پاييز 2005 نقشه هاي سوپرنوا را براي يافتن اكتشافات قبلي جستجو كرد ، به اين معني كه اكتشاف را اطمينان بخشد . متعاقب اكتشافات SDSS از SQ372 در داده هاي فصول مشاهده ي 2006 و2007 پيدا شده بودند.

نيتن كيب دانشجوي فارغ التحصيل از دانشگاه واشنگتن يكي ديگر از اعضاي تيم اكتشاف ، هدايت شبيه سازي كامپيوتري را انجام داده بود كه تلاش كنندتا درك كنند چگونه ممكن است 2006 SQ372 مدار غير عادي خود را حاصل كند . كيب گفت :" ممكن است اين شي مانند پلوتو در كمربند بقاياي يخي آن سوي نپتون تشكيل شده باشد ، سپس بوسيله ي گرانش مواجهه با نپتون يا اورانوس به فاصله اي دور پس زده شده است . اگرچه ، ما فكر مي كنيم كه اين محتمل تر است كه SQ372 از لبه دروني ابر اورت آمده است "

كيب توضيح مي دهد ، در 1950 منجم هلندي جان اورت فرض كرد كه بيشتر ستاره هاي دنباله دار از يك مخزن دور يخي مي آيند ، اجسام شبه سيارك ، از داخل منظومه شمسي توسط گرانش پس زني سيارات غول پيكر ؛ هم چون سياراتي كه خودشان در چهارو نيم بيليون سال پيش تشكيل شده بودند ؛ بيرون شده اند.

اغلب اشيا در ابر اورت در فاصله ي چندين تريليون مايل دور خورشيد مي چرخند ، اما جاذبه ي ستاره هاي گذرنده مي تواند مدارشان را دگرگون كند. پرتاب بعضي به فضاي بين ستاره اي و شكستن بعضي ها در داخل منظومه شمسي جايي كه آنها همچون ستاره هاي دنباله دار درخشان هستند.

كيب گفت : 2006 SQ372 حتي در دورترين نقطه ي گردش خودش دهها بار نسبت به بدنه اصلي فرض شده ابر اورت نزديكتر به خورشيد خواهد بود. "وجود يك ابر اورت داخلي براي سالها به طور تئوري پيش بيني شده بود ، اما SQ372 و شايد سدنا اولين اشيايي هستند كه ما پيدا كرده ايم، كه به نظر مي رسد از اينجا سرچشمه گرفتند . اين شگفت انگيز است كه ما بررسي صحت اين پيش بيني ها را آغاز مي كنيم "

بكرذكر كرد كه 2006 SQ372 به اندازه اي روشن است كه تنها با SDSS پيدا شود چرا كه مجاور نزديك ترين معبر خودش به خورشيد است و اينكه نقشه برداري سوپرنوا مشاهده شده SDSS-II كمتر از يك درصد آسمان است .

كيب گفت :" در اينجا نواري است كه در آن اجسام خيلي بيشتري شبيه اين وجود دارند ، در انتظار اينكه بوسيله ي نسل بعدي نقشه برداري ها كشف شوند ، كه براي سطوح ضعيفتر جستجو خواهند كرد و نواحي بيشتري را پوشش مي دهند . در يك دهه ما بايد بيشتر درباره ي اين ساكنان بدانيم نسبت به آنچه اكنون انجام داديم "

كيب گفت :" يكي از اهداف ما ، فهميدن منشا دنباله دارهاست ، كه ازجمله تماشايي ترين رويدادهاي آسماني هستند . اما هدف عميق تر ما مرور تاريخ اوليه ي منظومه شمسي ماست و تركيب كردن باآنچه كه اتفاق افتاده است زماني كه سيارات شكل گرفتند ."

مدار شي( SQ372) تازه كشف شده درمنظومه شمسي (آبي) ، در مقايسه با گردش نپتون ، پلوتو و سدنا (سفيد،سبز،قرمز) . مكان خورشيد بوسيله ي نقطه ي زردرنگ در مركز مشخص شده است . قسمت الحاق شده يك نماي بسط يافته شامل مدارهاي اورانوس ، زحل و مشتري را در كنار مدار نپتون نشان مي دهد.حتي در اين مقياس بسط يافته ، ابعاد مدارزمين به سختي از نقطه مركزي قابل تشخيص است .

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت 8:0 توسط سبحان |

کشف بخار آب در يک سياره ي فرا خورشيدي
رصدهاي جديد تلسکوپ فضايي اسپيتزر ناسا نشان مي دهد
در جو يک سياره ي فراخورشيدي داغ ٬بخار آب وجود دارد.

رصدهاي جديد تلسکوپ فضايي اسپيتزر ناسا نشان مي‌دهد در جو يک سياره‌ي فراخورشيدي داغ ٬بخار آب وجود دارد.
اين سياره که با نام HD ۱۸۹۷۳۳b شناخته مي‌شود٬ در فاصله‌اي بسيار نزديک به دور ستاره‌ي مادر خود مي‌گردد و دوره‌ي تناوب مداري آن تنها دو روز است. اين منظومه با فاصله‌ي ۶۳ سال نوري از ما٬ در صورت فلکي روباهک قرار دارد.
تا پيش از اين اخترشناسان پيش‌بيني مي‌کردند که در جو اين دسته از فراخورشيدي‌ها موسوم به مشتري‌هاي داغ٬ بخار آب وجود داشته باشد٬ اما مدرک قطعي در اين رابطه پيدا نکرده بودند. رصدهاي جديد نشان داد که اين پيش بيني درست بوده است.
«جيووانا تينتي»(Giovanna Tinetti) يکي از اعضاي آژانس فضايي اروپا مي‌گويد:"ما از پيدا کردن نشانه‌هاي قطعي وجود آب در سياره‌اي که ميلياردها کيلومتر با ما فاصله دارد هيجان زده شديم". وي مسئول انتشار مقاله‌اي در اين رابطه در مجله ي نيچر(Nature) بود.
با اين که آب يکي از عناصر اصلي پيدايش حيات است اما سياراتي نظير اين سياره بستر مناسبي براي پيدايش حيات نيستند.اين سياره با دماي ميانگيني معادل ۱۰۰۰ درجه‌ي کلوين(حدود ۷۲۵ درجه ي سانتي گراد)٬ جهنمي سوزان براي موجودات زنده است.

تصويري خيالي از گذر سياره از مقابل ستاره ي مادر

اخترشناسان اميدوارند با به کارگيري ابزاري نظير طيف‌نگار اسپيتزر٬ نشانه‌هاي وجود آب را در سيارات سنگي فراخورشيدي پيدا کنند. «شان کري»(Sean Carey) از مرکز علمي اسپيتزر ناسا مي‌گويد:"وجود آب در اين سياره نشان مي‌دهد که مي‌توان اميدوار بود در سيارات فراخورشيدي سنگي نيز آب يافت شود".
بررسي جو سيارات فراخورشيدي از شاخه‌هاي جديد در بررسي سيارات فراخورشيدي است.

امسال اسپيتزر موفق شد براي اولين بار جو دو سياره ي فراخورشيدي با نام هاي HD ۱۸۹۷۳۳b و HD ۲۰۹۴۵۸b را بررسي کند. نخستين بار اسپيتزر با رصد پنهان شدن سياره در پشت ستاره‌ي مرکزي موفق شد اولين طيف يک سياره‌ي فراخورشيدي را ثبت کند. اما در آن زمان موفق به کشف آب در جو سياره نشد که دليل اين امر احتمالا ساختار جو سياره است. ساختار جو آن به گونه‌اي است که پيدا کردن آب در آن مشکل است.

پس از آن تيمي از اخترشناسان به کمک تلسکوپ فضايي هابل موفق شدند با رصد گذر HD ۲۰۹۴۵۸b از مقابل ستاره‌ي مادر خود در نور مرئي شواهدي از وجود آب در جو اين سياره پيدا کنند.

و امروز تينتي و تيمش با رصد گذر سياره‌ي HD ۱۸۹۷۳۳b از مقابل ستاره‌ي مادر خود موفق شدند در جو اين سياره بخار آب پيدا کنند.اخترشناسان در این روش با رصد تغییرات نور٬ هنگام گذر سیاره از مقابل ستاره‌ی مرکزی ترکیبات جوی سیاره را بررسی می‌کنند. این بار آن ها با رصد این گذر در ۳ طول موج متفاوت در ناحیه ی فروسرخ و مقایسه‌ی آن‌ها با هم موفق به کشف آب در جو سیاره شدند.
تینتی می‌گوید:" با مقایسه‌ی نتایج رصد در ۳ طول موج متفاوت متوجه شدیم که تنها وجود آب می تواند کلید حل معما باشد. رصد گذر سیاره در طول موج‌های مختلف فروسرخ٬ بهترین راه پیدا کردن آب در این سیارات است".
http://www.spaceflightnow.com/

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت 7:54 توسط سبحان |

اقلیدوس در سال 283 قبل از میلاد در شهر آتن متولد گشت و در تاریخ مردان بزرگ دنیا از جایگاه ویژه ای برخوردار است .

او در ضمن اینکه ریاضی دان برجسته ای بود سخنران قابل و فیلسوفی زبردست و توانا نیز محسوب می شد .

با اطلاعات پراکنده و بعضی دست نوشته های خود او می توان گفت که دوران عمرش مصادف بود با سلطنت بطلیموس اول و در دربار و حکومت این فرمانروا دوران عمر خود را سپری کرده و در زمان این حاکم از این عالم دعوت شد که در دانشگاه اسکندریه تدریس کند .

اقلیدوس از فرصت بدست آمده و از امکنات بسیار عالی که در ان زمان در شهر اسکندریه موجود بود ، نهایت بهره را در جهت ارتقا سطح علمی خود برده و توانایی های خود را در ریاضی به حد اعلا و صحیحی رساند . اقلیدوس اولین شخصی است که در تاریخ ، آموزش ریاضی را به طور رسمی شروع کرده و این عمل را به طریقی علمی انجام داده است . سعی او بر این بوده است که ریاضیات را به عنوان یک علم پایه به بشریت معرفی نماید و در این راه دارای آنچنان رای و نظر محکمی است که حساب و هندسه جدید همچنان مدیون اکتشافات و کارهای اوست . علم ریاضی در بسیاری از شاخه های خود هنوز هم مدیون کارهای اقلیدوس است و تا اواخر قرن نوزدهم نظریات و اکتشافات او در بسیاری از دانشگاه هیا معتبر جهان تدریس می شد و جالب این که با وجود گذشتن بیش از 22 قرن همچنان بیشتر نظریات علمی او با این تحولات زیادی که درعلوم ایجاد شده کماکان به قوت خود باقی مانده است .

اقلیدوس کتاب اصول را به رشته تحریر درآورده که اساس آن هندسه مسطحه می باشد و خواجه نصیر الدین طوسی آن را شرح داده است . وی در سال 306 فبل از میلاد درگذشت .

+ نوشته شده در جمعه چهارم بهمن 1387ساعت 6:44 توسط سبحان |

آشنايي با تاريخ نجوم

قبل از اینكه نابغه كم نظیر ایتالیائی – گالیله – پا به عرضه وجود و نجوم بگذارد. در تاریخ ایتالیا نام دانشمندان و منجمین دیگری كه با اتكاء به فرضیه ها و نظریات گذشتگان، هر از گاهی در این عرصه حضور پیدا می كردند نیز به چشم می خورد. از آن جمله می توان از آیگیدیوس جلیس رومی A.Gilesromee متولد سال 1247 كه بعدها از ایتالیا به فرانسه رفت و در سال 1316 در آن كشور با دنیا وداع گفت. و یا جیوانی دوندی J. Dondi متولد سال 1318 و مرگ در سال 1389و یا از پائولو توسكانلی P.Toscanelli منجم و ریاضیدان و پزشك كه در سال 1397 در فلورانس بدنیا آمد و با كاشف آمریكا ( كریستف كلمب) مجالست نمود. او به كیهان و نجوم علاقه زیادی داشت و در سال 1482 درگذشت. برخی مورخین نیز از یوهان رجیومونتانوس Y.Regiomontanus متولد 1436 نام برده اند كه آلمانی الاصل بود و در سال 1476 در ایتالیا از دنیا رفت. در سال 1454 تاریخ شاهد تولد منجمی به نام دومینكو ماریا دنووا را Dominco Maria Denovara بود كه یكی از اساتید و راهنمایان كپرنیك بود و در نقادی نظریه های نجومی تبحر داشت و در سال 1504 درگذشت و حیات او معاصر بود با یوهان لائو رایتوس Johannes Lauratius معروف به فوندیسی كه اهل بولونیا بود.

+ نوشته شده در جمعه چهارم بهمن 1387ساعت 6:42 توسط سبحان |

ستاره ي نوتروني

تولد یک ستاره نوترونی پس از انفجارستاره هایی رخ می دهد که جرمشان 4 الی 8 برابر جرم خورشید ماست.این انفجار را سوپر نوا گویند که نتیجه افزایش حجم بیش از اندازه ستارگان بدنبال فعل وانغعا لات هسته ای وگرمای شدید درون انها است. هنگامی که یک ستاره بزرگ منفجر می شودانچه از ان باقی می مانددرناحیه مرکزی تحت گرانش بسیار قوی در هم فشرده شده وشامل ترکیبی از ا لکترونهاوپروتوتونها با مقدارفراوانی نوترون است به همین دلیل به ان ستاره نوترونی گفته می شود.میدان گرانش یک ستاره نوترونی300000برابر میدان گرانش زمین است در مقايسه با خورشيد.قطر یک ستاره نوترونی 10 کیلومتر وجرمش 4/1 جرم خورشید است

پل سارها ستاره های نوترونی هستند که مواد تشکیل دهنده انها بطور دورانی در چرخش هستندوقتی اززمین پل سارها رصد شوند پرتوهای مخروطی شکلشان دیده می شود که نشان می دهد این ستاره از صفر تا 180 در چرخش است (تصوير بالای متن) طبق پیش بینی انیشتین تشعشعات گرانشی که در فضا موجوار در حرکتند عامل کیهانی مهمی است که مانع چرخش خیلی سریع و ناهمگون پل سار می شود

خط وط ميدان گرانش بسيار قوی يک ستاره نوترونی که بادوره چرخش يک ميليون ثانيه است

درچرخش (spin)است

+ نوشته شده در جمعه چهارم بهمن 1387ساعت 6:38 توسط سبحان |

جهان براي كشف از آن تو باد

تا بداني چيست اين سقف بلند ساده ي بسيار نقش

سال 2009 سال بين المللي ستاره شناسي

+ نوشته شده در چهارشنبه دوم بهمن 1387ساعت 22:39 توسط سبحان |

سیاهچاله های عظیم الجثه

دانشمندان بر این باورند که همه کهکشانها دارای یک سیاهچاله عظیم الجثه در مرکز خود می باشند. گمان می رود جرم هریک از این سیاهچاله ها بین یک میلیون تا یک بیلیون جرم خورشیدی باشد. ستاره شناسان به اینکه این سیاهچاله ها بیلیونها سال پیش در اثر گازهای متمرکز شده در مرکز کهکشانها تولید شده باشند مظنون می باشند.

دلایلی قطعی وجود یک سیاهچاله عظیم الجثه در مرکز کهکشان راه شیری را اثبات میکنند . ستاره شناسان بر این باورند که این سیاهچاله یک منبع عظیم از امواج رادیویی به نام سگیتاریوس آ (Sagittarius A* (SgrA*)) می باشد. مهمترین دلیل برای اینکه ثابت نماید SgrA یک سیاهچاله عظیم الجثه است، سرعت حرکت ستاره ها به دور آن است. سریعترین ستاره که تا به حال در کهکشان راه شیری مشاهده شده هر 2/15 سال یکبار به دور SgrA با سرعت 5000 کیلومتر (3100 مایل) در ثانیه گردش می نماید. حرکت این ستاره، ستاره شناسان را متقاعد می کند که شئ سنگینی چندین میلیون برابر جرم خورشید در مرکز مدار این ستاره وجود دارد. تنها جرم شناخته شده که می تواند به این سنگینی باشد و در مرکز مدار این ستاره قرار بگیرد یک سیاهچاله است.

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 22:3 توسط سبحان |

تشکیل سیاهچاله ها

طبق نظریه نسبیت عام، یک سیاهچاله زمانی ایجاد می شود که یک ستاره سنگین سوخت هسته ای خود را به اتمام می رساند و پس از آن توسط نیروی گرانش خودش فشرده می گردد. تا هنگامیکه ستاره در حال مصرف سوخت می باشد، انرﮊی ناشی از آن تعادل ستاره را در برابر نیروی گرانش حفظ می کند. پس از اتمام سوخت ستاره دیگر قادر به تحمل وزن خود نیست در نتیجه مرکز ستاره دچار فروریختگی می شود. اگر جرم مرکز ستاره بیش از سه برابر جرم خورشید باشد، ظرف کمتر از یک ثانیه درون نقطه تمرکز فرو می ریزد.

سیاهچاله های کهکشانی

اغلب ستاره شناسان بر این باورند که کهکشان راه شیری— کهکشانی که منظومه شمسی ما در آن قرار گرفته – شامل میلیونها سیاهچاله است. دانشمندان تعدادی از آنها را در راه شیری پیدا کرده اند. این اجرام در ستاره های دوتایی که اشعه ایکس صادر می کنند می باشند. یک ستاره دوتایی، یک جفت ستاره اند که دور یکدیگر می چرخند.

در یک ستاره دوتایی که شامل یک سیاهچاله و یک ستاره معمولی است، ستاره در فاصله نزدیکی از سیاهچاله در گردش است. در نتیجه، سیاهچاله گازهای ستاره را به شدت به درون خود فرو می برد. سایش و اصطکاک اتم های موجود در این گازها در منطقه افق رویداد دمای گازها را به چندین میلیون درجه می رساند. به دنبال آن، انرﮊی به صورت اشعه ایکس از این گازها متشعشع می گردد. ستاره شناسان این تشعشعات را با استفاده از تلسکوپ اشعه ایکس تشخیص می دهند.

ستاره شناسان بر اساس دو دلیل می پذیرند که یک ستاره دوتایی شامل سیاهچاله می باشد: 1- هر دوتایی که یک منبع شدید و متغیر از اشعه ایکس است. وجود این اشعه ها اثبات کننده وجود یک ستاره فشرده است. این ستاره فشرده ممکن است یک سیاهچاله و یا جرمی با فشردگی کمتر یعنی ستاره نوترونی باشد. 2- یک ستاره مرئی با چنان سرعتی در مدار خود در گردش است که تنها یک جرم با سه برابر جرم خورشید ممکن است عامل این سرعت باشد.

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 22:2 توسط سبحان |

سياهچاله چيست؟

سیاهچاله ها مناطقی از فضا می باشند که نیروی گرانش در آنجا به قدری زیاد است که هیچ چیز نمی تواند از آن منطقه بگریزد. سیاهچاله ها قابل رویت نیستند و در واقع نامرئیند زیرا حتی نور نیز در دام آنها گرفتار می شود. تشریح بنیادی سیاهچاله ها بر اساس معادلات موجود درتئوری نسبیت عام آلبرت اینیشتین مطرح شد. این تئوری در سال 1916 منتشر گردید.

خصوصیات سیاهچاله ها

نیروی گرانش نزدیک یک سیاهچاله بسیار قوی است چرا که همه ذرات سیاهچاله در یک نقطه در مرکزآن متمرکز شده اند. فیزیکدانان به این نقطه، نقطه تمرکز (singularity) می گویند و بر این باورند که اندازه آن از هسته یک اتم نیز کوچک تر است.

به سطح یک سیاهچاله افق رویداد می گویند. این سطح یک سطح معمولی قابل دیدن یا لمس کردن نیست. در افق رویداد، کشش نیروی گرانش بینهایت قدرتمند است. یک شی در این منطقه تنها برای یک آن می تواند حضور داشته باشد و سپس در ذرات نورغرق شده و فرو می رود.

ستاره شناسان برای تعیین اندازه یک سیاهچاله شعاع افق رویداد را اندازه می گیرند. شعاع یک سیاهچاله بر حسب کیلومتر برابر است با سه برابر جرم خورشیدی اجرام موجود در سیاهچاله. جرم خورشید برابر است با یک جرم خورشیدی.

هیچ سیاهچاله ای به طور دقیق هنوز کشف نشده. دانشمندان برای اثبات این که یک جرم فشرده یک سیاهچاله است بایستی اثراتی را اندازه گیری کنند که تنها یک سیاهچاله قادر به اعمال و ایجاد آنها می باشد. انحنای شدید موج نور و کند شدن بیش از حد زمان می توانند دو نمونه از آثار وجود یک سیاهچاله باشند. اما ستاره شناسان اجرام فشرده ای را پیدا کرده اند که با کمی تردید می توان آنها را سیاهچاله فرض نمود و ادامه این مقاله نیز بر اساس این یافته ها می باشد.

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 22:1 توسط سبحان |

نکته های جالب خواندنی

1_ همه ی اجسامی که با جوٌ زمین برخورد می کنند کاملا نمی سوزند.

2_ شهاب سنگهای بزرگ هر 000/10 سال یکبار با سطح زمین برخورد میکنند.

3_ وقتی جسمی با زمین برخورد می کند شهاب سنگ نامیده می شود.

4_ اجسام بزرگتر با نیروی بسیار زیادی با زمین برخورد کرده و گودالهایی را در روی آن به وجود می آورند. یکی از گودالها به اسم آریزونای آمریکاست

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 21:56 توسط سبحان |

چشم هم چشمی ناسا با اسا:
اژانس فضایی ناسا نیز توانست مانند اژانس فضایی اروپا کاوشگر مریخ خود راتوسط موشک دلتای ۲ برای ماموریت به مریخ بفرست این پرتاب در روز سه شنبه دهم ژوئن از پایگاه کیپ کاناورال فلوریدا صورت گرفت .این موشک حامل کاوشگری است که از نسل روورهای کاوشگر قبلی مریخ است ولی به مراتب کاملتر از ان بطوریکه در هر روز مریخی ۴۰ متر را طی خواهد نمود نام این کاوشگر را دختری کوچک به نام سوفی کوللیز انتخاب کرده است.که در عکس زیر کنار مدل کاوشگر ایستاده.
هدف از این برنامه فضایی جمع اوری اطلا عات دقیقتر راجع به مریخ است دانشمندان ناسا میخواهند تا مدتی دیگر کاوشگر دوقلوی اسپریت یعنی اپو روچینی را نیز به مریخ اعزام کنند البته ناسا در سال ۱۹۷۶و۱۹۹۷ دو مامورریت را ترتیب داده بود که طی ان روورهای کاوشگر مریخ نتوانسته بودند اطلا عات زیادی را در مورد مریخ در اختیار محققان قرار دهند

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 21:54 توسط سبحان |

عروسی در فضا

مقدمات برگزاری يکی از عجيب ترين عروسی ها در تاريخ در حال تکميل است د قرار است يک فضانورد روسی که هم اکنون در ايستگاه فضايی بين المللی به دور زمين می گردد، با خانمی در ايالت تگزاس آمريکا به طور غيابی ازدواج کند! اين زوج به نام های "يوری مالنچينکو" و "يکاترينا دميتريوا" که يک آمريکايی روسی تبار است، تاريخ عروسی خود را پيش از آنکه ماموريت يوری در فضا تمديد شود ، تعيين کرده بودند. ماموريت وی در پی انفجار فضاپيمای آمريکايی کلمبيا تمديد شد.

حلقه ازدواج و کت و شلوار دامادی در فضا از طريق يک فضاپيما که ماه پيش برای سوخت رسانی به ايستگاه فضايی رفته بود، به دست داماد رسيد. قرار است همکار آمريکايی يوری به نام "ادوارد لو"، ساقدوش وی باشد و مراسم در همانجا برگزار شد. فضانوردان می توانند روزانه يک بار با خانواده خود ارتباط تصويری برقرار کنند و يوری قرار است از اين ارتباط برای ديدن همسر آينده خود در تگزاس استفاده کند. بدينوسيله آنها خواهند توانست يکديگر را ببينند و همه اميدوارند که بتوانند صدای " بله" گفتن يکديگر را هم بشوند. البته ديگر از بوسيدن عروس پس از مراسم عقد - که در کشورهای غربی يک سنت است- خبری نخواهد بود

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 21:52 توسط سبحان |

مختصري پيرامون سياه چاله

نويسنده : محسن نيلي

اجرام فضايي داراي شعاع كم(در حدود يك دهم شعا ع زمين)و جرم بسيار زياد مي باشد (بيش از 5 برابر جرم خورشيد).يكي ازخصوصيات ان ها گرانش زياد انهاست كه حتي نور را در خود جذب مي كنند.

سياه چاله قابل رويت نيستند و در واقع نامرئيند زيرا ان ها همان طور كه اشاره شد نور را در خود به دام اندازند.

اين برداشت كه نور جذب سياه چاله مشوند كاملا غلط است چون در نظريه نسبيت عام انشيتن گفته شده است كه فضا – زمان به علت وجود انحنا پيدا مي كند كه در سياه چاله حتي انحنا باعث ناپيوستگي در فضا و زمان مي شود و چون نور در اين فضا – زمان حركت ميكند به ناچار وارد سياه چاله مي شود .

تشكيل سياه چاله:طبق نظريه نسبيت عام انيشتن .يك سياه چاله زماني تشكيل ميشود كه سوخت هسته ايش به اتمام برسد و پس از ان توسط نيروي گرانش فشرده شود.كه اين باعث بر هم زدن تعادل ستاره ميشود.پس از امام سوختستاره.ستاره ديگر قادر به تحمل وزن خود نيست در نيروي گرانش حفظ كند.

اگر جرم مركز ستاره سه برابر جرم خورشيد باشد . ظرف كمتر از يك ثانيه درون نقطه تمركز فرو ميريزد در نتيجه مركز ستاره دچار فروريختگي مي شود .

فروپاشي ستاره به معناي ان نيست كه سياه چاله نابود شود . بلكه همانطور كه انيشتن طبقنظريه نسبيت عام گفت ساختار فضا-زمان فروپاشي بيپايان را منتفي مي كند و به جاي ان يك انحناي غير مادي .نامرئينامرئي و واقعي فضا رو بوجود مي اورد.

ويژگي سياه چاله:سياه چاله ها مانند گرداب عمل ميكنند . هر جرم با انرزي سرگرداني كه به يك سياه چاله نزديك شود . ( درفاصلهي معيني كه افق خوانده مي شود) به طور مقاومت پذيري به درون گرداب ،كه همان سيا چاله است كشيده ميشود . نيروهاي كشندي شديدي درون سياهچاله ها ما ده را در يك سمت مي كشد و منبسط مي كند و در سمت ديگر مي فشرد و خرد ميكند . تا اين كه ان ماده به كلي تجزيه و جز فضاي خميده سياه چاله ميشود

يكي ديگر از خواص سياه چاله كه از ان هم عجيب تر است ان است كه زمان – مكان خصوصيات خود را در درون ستاره كاملا فرو پاشيده رد وبدل ميكند . هر شي در شرايط عادي اندازه خود را نگه مي دارد ولي نمي توناد از عمر فيزيكي بگريزد در درون سياه چاله بر اشيا عمري نمي گذرد ، ولي مداوما ك.چك مي شوند.

شعاع يك ساه چاله بر حسب كيلومتر برابر است با سه برابر جرم خورشيدي اجرام موجود در سياه چاله.(جرم خورشيد برابر است با يك جرم خورشيد )

سياه چاله هاي عظيم الجثه:دانشمندان بر اين باورند كه همهي كهكشانها داراي يك سياه چاله عيم الجثه در مركز خود مي باشند . گمان ميثرود جرم هر يك از اين سياه چاله ها بين يك ميليون تا يك بيليون جرم خورشيدي باشد.

ساتره شناسان به اين كه اين سياه چاله ها بيليون ها سال پيش در اثر گازهاي متمركز شده در مركز كهكشانها توليد شده باشند مظنون مي باشد.

دلايل قطعي وجود يك سياه چاله غظيم الجثه در كهكشان راه شيري را اثبات ميكند .ستاره شناسان بر اين باورند كه اين سياه چاله يك منبع عيم از امواج راديويي به نام سگيتاريوس ا(sagittrius * ) مي باشد .

مهم ترين دليل براي اين كه ثابت نمايد سيلاه چاله عظيم الجثه است ، سرعت حركت ستاره ها به درون ان است.

منبع : www.parssky.com

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم دی 1387ساعت 21:54 توسط سبحان |

زندگينامه دانشمندان - دانشمند : كوپرنيك

نيكولاس كوپرنيك در 19 سال 1473 در شهر تورن واقع در لهستان متولد شد و چون پدرش را از دست داده بود تربيت و پرورش او به دست عمويش انجام گرفت، عمويش كه يكي از كشيشان بزرگ بود او را براي تحصيل به دانشگاه كراكووي فرستاد كوپرنيك در 23 سالگي براي تحصيل در رشته طب به دانشگاه پادو وارد شد و ضمناٌ در دانشگاه بولوني تحصيل نجوم مي كرد طولي نكشيد كه در اثر بروز استعداد خويش يك كرسي تدريس رياضيات را به دست آورد.

ادامه مطلب

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم دی 1387ساعت 21:32 توسط سبحان |

ابرنواختر

Supernova

یک انفجار ستاره ای که در آن کل ستاره تحت تاثیر قرار می گیرد. بدنبال انفجارنورانیت ستاره حتی به اندازه 20 قدر می تواند درخشانتر شود..ابرنواخترها با توجه به بودن یا نبودن هیدروژن در طیفشان به دو دسته یعنی ابرنواختر نوع یک ونوع دو تقسیم می شوند.ابرنواخترهای نوع یک(Type I) نشانی از وجود هیدروژن در طیفشان ندارند در حالیکه ابرنواخترهای نوع دو(Type II) دارند.در حال حاضر می دانیم که دلیل اصلی انفجار بودن یانبودن هیدروژن نیست بنابراین دسته بندیهای جدیدی تعریف شده اند.دومدل برای توجیه انفجار وجود دارد.

در مدل اول٬ ابرنواخترهای با هسته رمبنده می باشند که در حقیقت ستاره های پرجرمی هستند که سوخت هسته ای درونشان به اتمام رسیده است و با توجه به اینکه جرم هسته به ماوراء حد چاندراسخار میرسد انقباض هسته تا رسیدن به فشار دژنره نوترونی ودر واقع تبدیل شدن ستاره به یک ستاره نوترونی ادامه پیدا می کند ودر نتیجه این وضعیت مواد ستاره در لایه های بالایی جو به بیرون پرتاب می شوند.در مدل دوم ابرنواختر در ستاره های دوتایی بسیار نزدیک رخ می دهد که در آن جرم ستاره کوتوله سفید بدلیل جاری شدن مواد از ستاره همدم به سوی آن از حد چاندراسخار بیشتر می شود وستاره کوتوله سفید به حالت انفجار می رسد وابرنواختر بوجود می آید.

ابرنواخترهای نوع Ia در تمام کهکشانها وجود دارند اما در بازوهای مارپیچی کهکشانهای مارپیچی کمتر به چشم می خورند.این ابرنواخترها دارای عناصری مانند منیزیم٬ سیلیکون٬ گوگرد وکلسیم هستند که در زمان حداکثر نورانیت در طیف آشکار می شوند وبعد ازگذشتن از حال حداکثر نورانیت با کاهش نور٬ آهن نیز خودنمایی می کند.نمودار نور این گونه ابرنواخترها طی حدود دوهفته افزایش نورانیت را نشان می دهد وپس از آن با کاهش نورانیت طی چند ماه روبرو می شود.تصور براین است که ابرنواخترهای نوع Ia ناشی از انفجار بدلیل انتقال جرم بین ستاره ای پیر باعمر زیاد در یک ستاره دوتایی بسیار نزدیک بهم باشد.از آنجاییکه درخشندگی این ابرنواخترها زیاد است از آنها برای تخمین فاصله کهکشانهای بسیار دور استفاده می شود.

ابرنواخترهای نوع II در کهکشانهای بیضوی بچشم نمی خورند بجای آن در بازوهای کهکشانهای مارپیچی وگاهی در کهکشانهای نامنظم بچشم می خورند.این ابرنواخترها طیف معمولی مانند بقیه ستاره ها از خود نشان می دهند.منحنی نور این ابرنواختر ها طی حدود یک هفته به حداکثر می رسد برای حدود یک ماه تقریبا" ثابت می ماند وسپس طی چند هفته ناگهان کاهش می یابد وطی چند ماه در همین وضعیت با نور ناچیز باقی می ماند.تصور براین است که این گونه ابرنواخترها نتیجه انفجار در هسته یک غول سرخ با یک گستره پرجرم باشند.

ابرنواخترهای نوع Ib و Ic فقط در بازوهای کهکشانهای مارپیچی رخ می دهند.هر دو گونه نشانهایی از اکسیژن منیزیم وکلسیم بعد از حداکثر نورانیت در طیفشان دارند.علاوه بر آن ابرنواخترهای گونه Ib در نزدیکی حداکثر نورانیت نشانهایی از وجود هلیم در طیفشان دارند.منحنی نوری هر دو گونه Ib وIc مانند گونه Ia می باشد با این تفاوت که در زمان حداکثر نورانیت نور آنها کمتر از نور ابرنواخترهای گونه Ia می شود .دوگونه IbوIcمعمولا"چشمه امواج رادیویی هم می باشند در حالیکه ابرنواخترهای Ia دارای چنین خاصیتی نیستند.تصور براین است که ابرنواخترهای گونه Ib و Ic ناشی از انفجار در ستارگان پرجرمی باشند که محتوی هیدروژنی شان به اتمام رسیده ودر گونه Ic محتوی هلیومی نیز به اتمام رسیده باشد.

بدنبال انفجار ابرنواختری یک ستاره نوترونی بوجودمی آید که احتمال دارد در مرکز پوششی کروی از ابرباشد که این ابر همان مواد ستاره است که به بیرون پرتاب شده است.این ابر یا سحابی ٬باقیمانده ابرنواختری(supernova remanent) نام دارد.باقیمانده های ابرنواختری که یک تپنده در میان آن باشد PLERION نامیده میشود.آهنگ مشاهده ابرنواختر در یک کهکشان معمولی در حدود یک ابرنواختر در صد سال است ودر کهکشانهایی که از لبه دیده می شوند بدلیل غبارهای تیره کننده بسیارکم هستند.در هزاره گذشته تنها پنج ابرنواختر در کهکشان راه شیری مشاهده شده است بعلاوه ابرنواختر SN 1987 که در ابر ماژلانی که احتمالا یک کهکشان قمر کهکشان راه شیری می باشد. با آمدن فن آوری CCD به میان ستاره شناسان آماتور همواره برتعداد ابرنواخترهایی که در دیگر کهکشانها کشف می شوند افزوده شده است.تلسکوپهای خودکار نیز که با هدایت کامپیوتر بطور اتوماتیک به عکسبرداری ومقایسه عکسها از هزاران کهکشان طی یک شب می پردازند کمک بزرگی به کشف ابرنواخترها کرده اند.

ابرنواختر سال 1054 بعنوان منشاء سحابی خرچنگ در صورت فلکی ثور توسط ادوین هابل معرفی شده است.مانند دوابرنواختر سال 1006 و1181 این ابرنواختر توسط ستاره شناسانی از مشرق زمین ثبت شده بودند.ستاره شناسانی از چین ٬کره٬ مسلمانان واروپاییان در ثبت این ابرنواخترها سهم داشته اند.نشانهایی از ابرنواختر سال 1054 در نقاشیهایی در قاره آمریکا به چشم می خورد.

ابرنواختر سال 1572 بادقت توسط تیکوبراهه رصد شده است.او به ثبت موقعیت وتغییرات نورانیت آن بطور روزانه پرداخت.اومتوجه شد که باوجود چرخش زمین هیچ اختلاف منظری وجود ندارد بنابراین این جرم باید ماوراء مدار ماه باشد.حرکت نکردن این جرم طی 18 ماه که ناپدید شد نشان می داد که مدار آن باید ماوراءمدار زحل باشد(در آن زمان دورترین سیاره شناخته شده زحل بود).این مشاهدات آنرا در میان بقیه ستارگان آسمان قرار داد.ابرنواختر سال 1604 بانام ستاره کپلر شناخته می شود گرچه او اولین نفری نبود که آنرا مشاهده می کرد.نشانه هایی وجود دارد که در سال 1680 نیز ابرنواختری در صورت فلکی ذات الکرسی وجود داشته است.توده ابری بزرگ ودر حال گسترش در این منطقه وجود دارد که دارای تابش قوی امواج رادیویی نیز می باشداین سحابی بانام ذات الکرسی A شناخته می شود.هیچ انفجار نوری از این انفجار گزارش نشده است.امکان دارد ستاره قبل از انفجار لایه های بیرونی خود را پرتاب کرده باشد یا اینکه انفجار آن ضعیف بوده است.

برای کسب اطلاعات درباره آخرین ابرنواخترهای کشف شده به سایت زیر مراجعه نمایید

http://www.rochesterastronomy.org/snimages

خبری درباره علت یک انفجار ابرنواختری در سال ۲۰۰۶ به سایت زیر مراجعه نمایید:

http://www.nojum.ir/news/articles/565/

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم دی 1387ساعت 21:28 توسط سبحان |

به وبلاگ نجومی خوش اومدی

نوشته های پیشین

پیوندها